What Happens in The Hamptons?

Categories NY

Zo. Net anderhalve week in New York en dan beland ik in The Hamptons.

HOE DAN?

I’ll tell you.

Concept is als volgt. Grote rijke baas owned een villa in The South Hamptons. Wil leuke meisjes in z’n huis. Dat is waar de promoter in beeld komt: lichtelijk schimmige New Yorkers wiens baan het is om een groep meisjes te ronselen. Voor de promoter betekent dit cash money flows. Grote rijke baas betaalt, samen met wat andere boys die ook graag in de villa willen verblijven (goh). Meisjes krijgen alles gratis. Alles. Gratis.

Makes sense?

Via via kom ik in contact met een dergelijke promoter: Een coole chick die al tien jaar in ‘t vak zit. We stappen in haar truck en rijden door de nacht naar de Hamptons, zo’n twee uur uit de stad. Aangekomen in de villa, wijst ze me de weg naar een king size bed. Ik deel de kamer met twee Russische modellen. Hun skinny faces kijken me eerst vijandig aan. Dan begint hun twee uur durende make-up ritueel. Vervolgens smelt het ijs een beetje: Het zijn natuurlijk gewoon lieve en onzekere 20-jarige poppenkinders. We worden BFF’s for the weekend.

Ik ben drie dagen in The Hamptons en dit is het programma:

Dag 1: We hengen op een boot van een millionair

De boot is 30 meter lang. Wordt gerund door 7 man personeel. Ja echt, er werken mensen op die boot. Er is een open bar met heel veel tequila. Snacks en lunch worden geserveerd. Dan gaat de achterkant van de boot op en komen de “toys” naar buiten. Er plopt een boot uit de boot en – natuurlijk – een jetski. Ik mag achterop en de american boy zegt:

“Everyone just needs a little rush of adrenaline, like, every other day, you know?”

Sure. Mag ik ook even sturen? Mocht. DAT WAS ECHT SICK VET. Uiteraard ook even met de miljonair gepraat. Big time lawyer. Groot fan van Trump. Ik kan niks bevatten en zet het maar gewoon op een zuipen. De dag vliegt voorbij.

Dag 2: Tijd voor een beach party

Compleet met dj’s in het zand. En uiteraard bottles bottles bottles. De buren vragen of we gratis flessen vodka willen van het merk dat zij promoten. Sgoed. Beetje housen, beetje over het strand fladderen, beetje lullen. Naast m’n Russische BFF’s ben ik vrienden geworden met twee sorority girls (die ene van NYU die altijd sicke promo-filmpjes posten die viral gaan en super genant zijn). Echt cuties and “sooo eager to travel Europe”. Aan het einde van dag mogen we met alle girls douchen in een spa. Mooie jurk aan, door naar de Surf Lodge: De ultieme beergarden waar iedereen op zaterdagavond heengaat. Overal lichtjes, bonfire’s, live-music, outdoor screenings, dj’s. Ik loop rond, lekker loeren naar de murican boys, wil met ze praten. Lukt bijna niet. Iedereen is in groepjes, super gesloten, checking each other out. Het draait uiteraard allemaal om wie met wie is. Hoe fancy je eruit ziet. Erger dan in Amsterdam.

Uiteindelijk weet ik er drie te vangen. Ze zijn bijzonder saai. Allemaal investment bankers, hedge fund owners, weet ik veel. Geen reet te melden. Overwerkt. Ik vind het sneu, probeer een beetje te porren en vraag naar het hoezo erachter. Ze zeggen tegen me: “I don’t know… Wow, you are so fresh! I like you. But, you’re asking too many questions”. Oke. De ballen.

Het weekend toont de conclusie van het leven in New York indien je een dergelijke white rich people levensstandaard wil behouden: Er zijn constant bills to pay. Je gaat er heen voor je carriere, niet voor een familie- of liefdesleven. Werk werk werk. Haast. Druk. Beetje fancy doen.

De mensen zijn van god los. Ik dacht dat m’n Hong Kong-avontuur een cultuur shock was. Ik voel me klote, het is treurig en ik wou dat het anders was. Ik ga NOOIT meer naar The Hamptons, maar het was of course, an amazing experience!

Weten wanneer blog #2 online komt? Volg me op insta voor updates & more.

Leave a Reply

Your email address will not be published. Required fields are marked *